Όπως αναφέραμε σε προηγούμενο άρθρο, το σύνδρομο Τουρέτ είναι μια κληρονομική νευρολογική διαταραχή που ξεκινά πριν από την ενηλικίωση και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ. Οι εκδηλώσεις αυτές χαρακτηρίζονται από περιόδους έντασης και ύφεσης, μπορούν να κατασταλούν εκούσια από το άτομο για προσωρινό χρονικό διάστημα, ενώ της εμφάνισής τους προηγείται ένα προειδοποιητικό υποκειμενικό αίσθημα παρορμητικού χαρακτήρα. Το Τουρέτ ορίζεται ως μέρος ενός φάσματος διαταραχών τικ που περιλαμβάνει παροδικά και χρόνια τικ.
Πώς γίνεται η διάγνωση για το σύνδρομο Τουρέτ;
Για να διαγνωστεί με σύνδρομο Τουρέτ, ένα παιδί πρέπει να έχει πολλούς διαφορετικούς τύπους τικ – συγκεκριμένα, πολλαπλά κινητικά τικ και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ για τουλάχιστον ένα χρόνο. Μπορούν να συμβαίνουν καθημερινά ή από καιρό σε καιρό καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ένα παιδί με συμπτώματα Τουρέτ μπορεί να χρειαστεί να δει έναν νευρολόγο, έναν γιατρό που ειδικεύεται σε προβλήματα με το νευρικό σύστημα. Ο νευρολόγος μπορεί να ζητήσει από τους γονείς του παιδιού να παρακολουθούν τα είδη των τικ που εμπλέκονται και πόσο συχνά συμβαίνουν.
Δεν υπάρχει ειδικό διαγνωστικό τεστ για το σύνδρομο αυτό. Αντ’ αυτού, ο πάροχος υγειονομικής περίθαλψης το διαγιγνώσκει μετά τη λήψη οικογενειακού ιστορικού, ιατρικού ιστορικού και εξέτασης των συμπτωμάτων. Μερικές φορές, οι απεικονιστικές εξετάσεις όπως οι εξετάσεις απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού, η αξονική τομογραφία, τα ηλεκτροεγκεφαλογράμματα ή οι εξετάσεις αίματος μπορούν να αποκλείσουν άλλες καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα παρόμοια με το σύνδρομο Τουρέτ.
Πώς αντιμετωπίζεται το σύνδρομο Τουρέτ;
Ακριβώς όπως το σύνδρομο Τουρέτ είναι διαφορετικό για κάθε άτομο, έτσι και η θεραπεία μπορεί επίσης να είναι διαφορετική. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία για το σύνδρομο Τουρέτ, αλλά τα περισσότερα τικ δεν εμποδίζουν την καθημερινή ζωή. Εάν το κάνουν, οι γιατροί μπορεί να προτείνουν φάρμακα που θα βοηθήσουν στον έλεγχο των συμπτωμάτων.
Το σύνδρομο Τουρέτ δεν είναι μία ψυχολογική κατάσταση, αλλά οι γιατροί μερικές φορές παραπέμπουν παιδιά και εφήβους σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Η επίσκεψη σε έναν θεραπευτή δεν θα σταματήσει τα τικ, αλλά μπορεί να βοηθήσει το παιδί να αντιμετωπίσει καλύτερα το άγχος και να μάθει τεχνικές χαλάρωσης.
Τα τικ συνήθως είναι πιο σοβαρά πριν από τα μέσα της εφηβείας. Τα περισσότερα παιδιά βλέπουν μεγάλη βελτίωση στα τέλη της εφηβείας τους έως την πρώιμη ενηλικίωση, αν και για μερικά τα τικ θα συνεχίσουν μέχρι και στην ενηλικίωση τους.
